پنجابی شاعر احمد ممتاز


جاون والے رُکدے نہی نیں
رویاں تے دکھ مُکدے نہی نیں

دکھاں دا وی بھار ہندا اے
بندے ایویں جُھکدے نہی نیں

سُنیا جہڑے سچے ہندے
بھج کے قسماں چُکدے نہی نیں

رج کے ہسیا ہویا واں میں
تاں تے اتھرو سُکدے نہی نیں

لال تے آخر لال ہندے نیں
جُھلّیاں وچ وی لُکدے نہی نیں

جہڑے لوک دانا ہندے نیں
گل نوں وچوں ٹُکدے نہی نیں

اوہ ممتاز نشانے باز اے
مارے تیر تھڑُکدے نہی نیں









اپنا تبصرہ بھیجیں