پنجابی کلام۔عاشق حسین رندھاوی

پچھدے کی ہووہ میتھوں گل تنہائی دی

اج تائیں نہیں بھلی شام جدائی دی۔

بھلدا نہ پیا منظر سورج ڈبن دا

دل وچ رہ گئی حسرت ہک شیدائی دی

کوئی تے دکھڑا جان لووے اوہ دکھاں دا

اکھراں ہتھ اے دل دی گل سنائی دی

دیوا راتیں بالنا پیندا ہنجواں دا

اکلاپے دی اے محفل جد سجائی دی

جس ویلے دی اوہنے سنگت توڑی اے

یاداں سینے لا کے رات لنگائی دی

اوہدا دل ٹٹے تے فیر اوہ جانے گا

دل دے اتے کسراں چھری چلائی دی

وچھڑن والا مڑ کے عاشق ملیا نہ

حسرت ای بس رہ گئی اس ہرجائی دی

اپنا تبصرہ بھیجیں